ای فلک گردن بزن در پیش من

شکوه ی دوری نکن از خویش من

ناله ای چرخید و از ذهنم گذشت

عاقبت افسانه شد هم کیش من.

ذهن آشفته ی گل خرم باد

دشمنی های دو عالم کم باد

آتشی گرد زمین می جنبید

چون فسانه دل آتش غم باد.

در چنین وضعی که دنیا را

 کبوتر می برد

ما خیال

از یک تصور می کنیم.

عصر آهن

عصر خندیدن به نور

تک درختی

در بیابانهای کور

تک سواری

از دیاری ،می کند

تنها عبور.

حس آدم شدنم

پاک فراموشم شد

داد بر داشتم

از منزل بیرونی خود.

یادم آمد

که چرا

حادثه را می فهمیم.

یادم آمد

ولی

از دیر شدن می خندم.

روزی از نو می رسد

روز دگز

بهترین روزی که از نو

می توان

قصه سرود.

قصه را می فهمی

اما

مرده ای.